Sahip olduğumuz evin ve arabanın vergisini vermek zorundayız, değil mi? Vermeyince cezası var mı? Evet. “Aman canım, bazen vergi affı gelir, dert etmeyiz” diyorsanız evet ama, o zaman da “ha bu yıl gelecek, ha öbür yıl gelecek” diye affı takip etmek zorundasınız. Yani, yine takip etme işi var işte. “Mahmut Emmimgil hiç vergi ödemiyor” olsa bile, O Mahmut Emmigilin bileceği iş. Tıpkı evimizin ve arabamızın vergisini vermemiz gerektiği gibi, sahip olduğumuz herşeyin de, manevi vergisini vermemiz gerekir. “Arkadaş deli misin nesin, yeni vergi mi türetiyorsun?” demeyin hemen ne olur. “Bir de yaşıyoruz diye üstüne para mı verelim? Tam sopalıksın ha!” dediğinizi duyar gibiyim. Hah, tam da öyle dedim işte. İlla para olması gerekmiyor. Geçen her bir sorunsuz gününüz için, siz de birinin sorunsuz gün geçirmesine yol olun, köprü olun ya da birinin yüzünde gülümseme olun, olabildiğinizce…

Diyelim ki pazarda yaşlı teyzenin çantalarını taşıdınız, yardım ettiniz; ama bir teşekkür etmesi yerine “Taşıdıklarınızı yanlış yere koydunuz diye!” diye teyze, çantayı kafanıza indirse bile, sizin iyi niyetinizle, yapıp ettikleriniz de sürecin bir parçası. Siz, Alzheimer anneciğinize gül gibi baktınız ama annenizin kafa gidip geliyor, size beddua ediyorsa ve hayırsız kardeşinizin gelmesini camda kapıda bekliyorsa bile, sizin niyetiniz annenize bir güzellik yapmaktı, işte tabiat ana, sahip olduğunuz her bir şeyin manevi vergisini tahsil ederken, sizin niyetinize bakar.

“Yahu Demet, ödediğimiz vergi azmış gibi bir de manevi vergi mi çıkarıyorsun başımıza kızım?” derseniz, sahip olduğunuz az birşey bile olsa, ona sahip olamayanlar var ya! işte bu yüzden, başkalarına ufak ya da büyük, ne kadar imkânınız varsa, her gün, yardımda bulunmuyorsanız, sahip olduğunuz her şey de, hergün sallantıda demektir. Sonra “Her şey, iyi giderken neden içim huzursuz?”, “Yok, bu benim çocuk adam olmaz!” ya da “Nasıl tepetaklak oldum böyle?” demeyesiniz. Örneğin sizin iki çocuğunuz varsa, kendi çocuklarınızın çok terbiyeli, başarılı ve güzel bireyler olması niyetiyle; siz de, ihtiyaç sahibi iki çocuğa maddi ya da manevi destek olmalı, onların yüzünde gülümseme olmalısınız ki! kendi evinizdeki çocuklar asi, huysuz, tembel olmasın. “Yahu Demet, biz kendi çocuğumuza bile zor bakıyoruz, deli misin sen?” deseniz bile, evrenin matematiği bu. Birinin yüzündeki tebessüm olmak için bir sıcak kek, bir sıcak çorba ya da daha fazlası, daha azı… Nasıl bir güzellik yapmak isterseniz, yeter ki niyet edin. Bir öğrenciye burs veremiyorsanız bile, “Şu huysuz çocuğuma güzel huylar, iyi arkadaşlar edinmesi dileğiyle, şu tanımadığım üniversite öğrencisinin, otobüsle memlekete gidip gelirken, terminallerde ödemesi için tuvalet parasını vereyim bari,” diye niyet edin bir bakalım, ne olur? Belki de sizin evdenizdeki hayta delikanlı daha iyi olur! Ya da paşa gönlünüz nasıl iyilik etmek isterse.

Herkes ama herkes, sahip olduğu her şeyin; sağlığın, bir küçük göz kırpmanın bile manevi vergisini verebilir, birinin yüzündeki gülümseme olabilmeye niyet ederse… Sonuç istediğiniz
gibi olmasa bile, siz elinizden geleni yaptınız ya, işte bu da sürecin bir parçası…

Verecek paran yoksa, güler yüzünde mi yok! Bir denesen nolur!, mevcut sorunlarından kurtulmaya niyetle:

Pazardaki yaşlı amcanın poşetlerini taşımak,

Otobüste çocuklu bir anneye ilk sen yer vermek,

Kasiyere bir tane çikolata almak,

Mahallendeki taksici abiye bir günaydın patlatmak,

İş yerindeki gıcık olduğun sekretere bir paket kahve götürmek,

Böylece, arkandan dedikodu yerine “Ayol Demet Hanım da, bize kahve almış” derler. Ama bütün bunlar ne içindi? Sahip olduğun her şeyin manevi vergisi için.

Evde başa çıkamadığın, yerinden kalkmayan huysuz çocukların, kocan ya da kaynanan varsa… İşte senin ve onların mutluluğu ve başarısı için, o kadar kişinin yüzünde gülümseme olmak dileğiyle… Hiçbir şeyin yoksa, güzel bir sözle bile manevi destek olabilmek. Niyetin neyse, hayat sana öyle muamele eder. Matematik böyle.

Velhasıl kelam… Bugün, ülkenin içinde bulunduğu durumdan yakınıp duruyorsan, ruhen kötü ve umutsuz hissediyorsan, işler yolunda gitmiyorsa, yüreğin daralıyorsa, seni afakanlar basıyorsa…

Reçete belli. Ülkelerin, sistemlerin hantal politikalarını, uygulamalarını değiştirmek zaman, işgücü ve yıllar alır. Bu feryat, isyan ettiğin kötü gidişata “hemen şimdi! bugüne ya da birine senin müferit katkın ne bugün?” der tabiat ana. Yahu, benim gibi bir tek kişinin yaptığı iyilikle ne olur ki! dersen, bir sen yap bir güzellik birine oradan, bir de ben yapayım buradan, sen ve ben olduk iki kişi, iki de iyilik ettiklerimiz, işte şimdiden dört kişi olduk, yüzü gülen. Ülkemiz, dünyamız daha güzel ve iyi olsun istiyorsak, önce küçük dünyamız, yani kendi kapımızın önünden başlayalım.

Böyle atıp tutuyorsun, tribünlere oynuyorsun da, “Sen de durumlar nasıl?” derseniz, eğer başım dertte, olup gidenlere feryat ediyorsam, bugüne ve her kime mümkünse! bir güzellik yapmaya
niyetle yeterince koşmadım herhalde! derim… Birkaç iyiliği layıkıyla yapmamışımdır belki de! Ha babam de babam Demet, gayret et ve niyet et! Tabiat Ananın adaletini unutma: kendi mutluluğunun ve iç huzurunun, başkalarına yaptığın iyiliğin, güzelliğinin tekelinde…