Son zamanlarda, siyasi arenada artan tansiyon, vatandaş Osman olarak bizi de üzüyor. Hani tarih tekerrürden ibaretmiş ya! Muhalefetin muhalefeti dostumdur anlayışı olabilir mi? Olabilir; zaten hayatın rutininde olabilirlerin lastiği takılı. Her bir partiyi bir aile ve her bir parti teşkilatını bir aile evi olarak düşünürsek, eğer gerçek bir aile ise, aile dışından birinin evin içini çay kaşığı gibi karıştırdığını söylemek, herhalde, bakın “herhalde” diyorum, gerçek aileler için mümkün olmaz.

Eğer sihirli bir üçüncü el, aile içindeki kavganın ateşini fitillediği düşünülüyorsa, o ailenin içinde zaten sular çoktan kaynamış olabilir ama belki de o kaynayan suyu birbirine sıçratmak yerine; çayı demleme zamanı da olabilir.

Diyelim ki birileri, aile reisimizi veya ailedeki ikinci bir makam olan anneyi, o veya bu nedenle suçladı. Aile olarak, “tüm aile fertlerinin” yapabileceği, bu haksız gördüğü uygulamaya karşı sağduyulu olup “hep beraber” birlikte hareket edebilmek, babacan bir tavırla “gel etme, eyleme” kabul edilebilir bir zemine nasıl gelebiliriz, senin çözüm önerin nedir? diye sormak daha yapıcı olabilir mi? Muhtemelen ilk anda veya olayın sıcaklığında bu sağduyulu yaklaşım biraz zor olabilir ama yine de en azından ekran ve kameraların önünde kendi içlerindeki tansiyonu azaltabilmek de güzel bir manevra.

Bir de aklıma şu geldi; sanırım kim ve hangi taraftan olursa olsun, herkes bilir ki, bir duruma karşı açılmış bir dava var ise, her davanın iki sonucu olabilir; ya dava istenilen, olması en kuvvetli muhtemel olan gibi lehe sonuçlanabilir, rahat bir “oh” çekilir ya da o hiç istenmeyen ve olması en zayıf ihtimal, “yok artık, mümkün değil, olmaz yahu” gibi negatif, aleyhte bir sonuç olabilir.

Efendime söyleyim, mesela, ortada lise müdürüne açılmış bir dava varsa, muhtemelen gidişatta o koltuktan kalıp bu koltuğa oturmak ve hatta bazen temelli sahanın dışına kırmızı kart görmüş oyuncu gibi atılmak da maalesef olabilir. Vatandaş olarak herkesin başına da benzer durumlar gelebilir mi? Olabilir…

Davanın sonucu bir şeyin uygulanmasının değiştirilmesi ise veya o koltuktan kalkıp bu koltuğa oturmak ise, “ailemizin selameti için” hiç içe sinmeyen bir uygulamaya, bu değişime “rağmen”, politik bir üslupla, ailemizdeki oluşması muhtemel kutuplaşmayı en aza indirebilmek mümkün olabilir mi? İnşallah olabilir.

Her ailede yanlışlar, hatalar olabilir. Tarihte bu farklı görüşleri bir arada, ahenkle harmanlamak, çok uluslu devletlerde nasıl yapılıyordu?! İnsan düşünmeden edemiyor.

Bir de madalyonun öbür yüzü var; yani vatandaş Osman olarak, iş yerlerinde ölçüsüz ve haksız mobbing altında inim inim inleyen, bir de üstüne haksız yere işinden çıkarılan vatandaşlar olmuyor mu? Olabilir. Geri dava açsa, dönebilir mi? Elbette neden olmasın, ama yıllar alabilir bazen yanlış hesaptan dönmek.

Ama işte bazen, “Ben yandım, kaybettim ama Allah aileme, devletime, vatanıma, milletime zeval vermesin, ülkem ilelebet bahtiyar kalsın” diyen de vardır, olabilir. Ya da “Bu çalıştığım iş yerleri bensiz de olur ama devletimde çalıştığım iş yerinin saygınlığı benden ötedir” diyen vatandaş Osman olabilir mi? Olabilir…

Yahu Demet, sen bu işleri bilmezsin derseniz, haklısınız. Dedim ya, vatandaş Osman olarak bilmiyoruz ama ne olursa olsun, bilemiyorum ama en azından ekran önünde ve kameralar varken “herkes”, ama “istisnasız herkes”, evinin oturma odasında değil, iş yerindeki ofisinde hırsınca yırttığı bir belgeyi ya da resmî bir toplantıda cebinden bir hışımla çıkardığı yazıyı, hararetli bir şekilde bir yere koyarken daha sakin bir üslupla yapabilir mi? İnşallah yapabilir.

Muhtemelen ekran arkasında ve kamera ışıkları kapanınca aile içinde sesler yükselebilir, tartışmalar hararetlenebilir, uykusuz sabahlayarak geçen geceler olabilir ama keşke bütün bunlar ekran ardında olsa.

Hem belki böylelikle ekranlara yansıyan itişip kakışmaların, kutuplaşmaların, bölünmelerin toplumun nazarındaki olumsuz geri yansımalarının önüne geçebilir miyiz? Mecliste boğaz boğaza yapışmış vekillerimiz varken, nasıl vatandaşa trafikte kavga etme denilebilir? Ama biz yine de ne olur, kavga etmeyelim…

Bir ailedeki iki kardeşten Habil ve Kabil’in kavgası, ikisine de kaybettirdi derdi ninem. Hiç kimse aileden ayrılmak istemiyorsa, bir çözüm zemini ile, aileyi sohbetlere daha fazla çerez yapmanın önüne geçilebilir mi? İnşallah olabilir.

Hep başkasını suçlayıcı bir dil, hep daha önceden göremediğini, anlayamadığını ama şimdi çok üzgün ve geç anladığını söyleyen büyükler için durumlar olabilirken, ekran önünde dinleyen milyonlar, vatandaş Osmanlar her şeyin gerçek yüzünü zamanında ve bir çırpıda anlayabilir mi? Sanırım vatandaş Osman olarak, biri de kalkıp çaldığı ekmek için özür dilerse, kitlelerin, ilgili mercilerin gönlünde hemencik alkışlanabilir mi?

Bir de büyük resimde, ülkemizden uzakta ve gurbetteysek, işi gücü ya da yapacağı bir şeyi olmadığı için bizim ülkemizi, bizim yöneticilerimizi ağzına sakız, sofralarına meze yapmak isteyenler var ya; işte onlara bir çift sözümüz olsun buradan:
Biz ülke olarak hepimiz çok misafirperver insanlarız. Simit, peynir, çay var. İsterseniz A’dan Z’ye hepimiz, ülkemiz, insanımız, kalbimiz ve soframız size açık. Hoş gelmişsiniz. Bazen sular bulanır; durulmak için. Yani demem o ki, inşallah tüm liderlerimizin birbirlerini ziyaret edip sağduyuyla dünyaya, dosta düşmana karşı selamlaştığı günler yakın… Ha bu arada, sürçülisan ettiysek affola…