Geçen gün haberleri izliyordum, bir adamcağız kızına annesinin ismini vermiş, evde kıyametler kopmuş. Noldu ki! Adam, karısına savunma yapıyor: “Annem çok ısrar etti de illa benim adımı verin diye, ondan kızımızın bir ismini de anamın adını verdim” diyor. Şahsen ben olsam, annemin ısrar ettiğini söylemem, benim avradım… Sadece arkadaş olarak, “Koca ve baba olarak, dış kapının dış mandalı mıyım?” demem gerekirdi! İyi ki erkek değilim… Bu aile resminde anneanne olsam, yeni doğum yapan kızıma derdim ki, “Kocan versin evladının ismini, böylece adam hissetsin değerli olduğunu!”

Yeni doğum yapmış kızıma çıkışırdım: “Eh bir de çocuğun ismini sen koyarsan! E kocan ne yapsın? Evde komodin gibi mi dursun?” Eğer babaanne olsaydım, oğluma derdim ki, “Babaannelerin ismi eski isim, yeni nesil çocuklar büyüyüp genç kız olunca sevmez babaannesinin ismini, torunuma verme benim ismimi.” Çocuk olsam sorardım: “Anne, babam ne yaptı? Maşallah evde zaten hep sen, teyzem, anneannem kutsal üçlüsü.”

Yani kusura bakmayın ama… İyi ki bir çocuğu doğurdum ha! İsmini de ille ben mi koyacağım? Kocam da “Bir zahmet sorumluluk alsın.” Peki, yeni doğan bebeğin adını kim koymalı? Şahsen ben koymam. 9 ay boyunca taşı, doğur… Zaten ortada dev bir eser var! Ben kendimi o noktada Mimar Sinan gibi hissederim. Böyle büyük bir projeyi evrene teslim etmişim zaten… sonra da dönüp “Ay ismini de ben koymalıyım?” gibi küçük istasyonlarda durmam! Kocam da biraz kafa yorsun. 9 ay ben taşıdıysam, 9 ay da o düşünsün: “Bu çocuğun adı ne olacak?” diye geceleri tavana bakarak kafası meşgul olsun.

Hem nakliye, hem teslimat benden, oh kocama ne âlâ memleket! Arkadaş, bu çocuk yüzde elli de babasının genlerinden ya! Analar doğurmanın zahmetini çekiyor, babalar da isim bulmanın yükünü alsın omuzlarına. Hem adam da kendini önemli hisseder ve bir ömür boyu “Bu ismi ben koydum” diye gezer ortalıkta… Bu velet büyüyüp de ismini beğenmezse (ki çoğunlukla beğenmez!), adres belli: “Evladım, baban verdi ismini… babanın işleri bunlar.” Vallahi çocuğumun ismini babasının koyması gibi çok nezaketli bir duruş sergilediğim için kendimi bir ömür döner döner tebrik ederim, helal olsun bana be ya derim! Bütün çocuklarımın ismini babası koydu diye alkışlardım kendimi, ne kadar şık hareket vallahi! Bir ömür şapka çıkarırım bu kraliçelik jestime be!

Analar isim koyma kavgasında, tabii canım! Her şey sizde olsun zaten… böyle yapa yapa anneler babayı maymun ediyor ya! Sonra avratlarda şikâyetin bini bin para: Yok efendim “Adamlar hiçbir şeye karışmıyor.” Eee kardeşim, alan bırakmadın ki kocana! Analar adamlaşmış, babalar avratlaşmış ise, ismini anası da koysa, o evde büyüyen çocuktan hayır gelmez zaten canım! Bir değil üç çocuğum da doğsa, vallahi hepsinin ismini de babaları versin isterim! “Babasııı… Babasııı canım çıktı doğurdum! Sen de ismini koymak gibi bir ömür boyu vebali senin boynuna olacak bu sorumluluğu al be ya baba olarak!”

Üstelik isim bir boncuktur, bir de bana beyin nakli gerekiyor herhalde, analar doğurdu diye ille de ismini neden anaların koyması gerekiyor, neden kavga oluyor? Babalar köşe yastığı mı? Bir de şu var… Kadınlar kaynananın ismini istemiyor yeni doğan kızına “Kocam kızımıza cadı anasının adını verecekmiş!” diye haberlere bile konu oldu be! Sanırım biri çıkıp anne adaylarına şunu hatırlatmalı: “Şey canım! Senin ‘aşkım’ diye telefona kaydettiğin adam var ya, kız zaten onu, kaynanan doğurdu! Doğacak çocuk yüzde elli kocanın tarafından genler taşıyor ha! Bırak da kocan, o cadı anasının adını koyacaksa koysun… belki faydası olur. Babaanneden ekstra harçlık senin cimcimeye; yemeklerin en çıtır, en etli kısmı senin mızmız kız yer; deplasman takımından, ay pardon kocanın ailesinden, senin kıza bol dua gelir, vay anasına! Ne stratejik düşündüm ha! Hayat zaten çok zor, çok yalnızız bazen. Sadece teyze, dayı, anneannelerden oluşan mütevelli heyetiyle büyüyen çocukların bir diğer tarafı eksik ve yarım; dengesiz büyüyor bu çocuklar… çünkü çocuklarımızın diğer yarısı da, biz istesek de istemesek de, babaanneleri, hala ve amcaları… Bütün bunlar, evlatlarımız için zenginlik, ayrı bir kapı.

Dünyada eşitlik, adalet yok diyoruz ya… Sosyal mecralardan, dünyayı kurtarma naraları atmayı bırakalım… Hah işte! Her ev küçük bir dünya. Adaleti evimizde başlatalım: “Ben doğurdum… babası da ismini koysun.” Ne derler? Ekip işi bu! Kadınlar, her yükü yüklenip, her sorumluluğu almayalım be ya! Bırakalım da eşimiz de çocuğumuzun adını koyarak, kendini evin reisi gibi hissetsin be!

Ha bir de en önemlisi şu: Çocuğumuz sağlıklı doğduysa, dünyadaki bilmem kaç milyon insandan daha şanslıyız. Bu anlar mucize… tekrarı yok. Tadını çıkaralım. Çocukla anne arasında bağ zaten ömürlük. Bari babası da isim babası olsun, babalar sadece şam babası değil ya! Boşandık diyelim! Azizim… ayrılsak da, çocukları geri çıktığı yere koyamıyorsun ya! Bu çocukların babası bu ya! Senin adam sana dünyanın en kötüsü de olsa sonradan, işte çocuklarının yüzde ellisi yine hâlâ babalarının genlerinden olduğu gerçeği değişmiyor…

Çocuklarımızın fabrika ayarlarıyla oynarsak, alıcılarıyla oynanan anten misali, sonra evlatlarımızın güzel hayatlarından güzel kesitleri çekmez bizim kanallar…