Bu satırları kaleme almaya başlarken, aklımda bambaşka şeyler yazmak vardı, ama telefonum çaldı. Arayan, dünyalar güzeli ve geçen ekim ayında 50. yaş gününü kutlayan, Türkçe de bilen İran asıllı bir Amerikalı arkadaşımdı. Son yazını okumuş, ama yazın onu çok üzmüş. Kim bu Mine Kırıkkanat diye uzun uzun vakit ayırıp araştırmış ve “Ne olursa olsun Demetim, yav, dünyadaki en acı, en ağza alınmayacak şeyleri de söylese, yazsa bir kişi, 'her zaman kötü sözler, hakaretler, aşağılamalar, bunları söyleyen ya da yazanın ayıbı' diye yaşadım durdum” diye ağlıyor hüngür hüngür. Ekliyor: “Sen istersen bir yolunu bulursun, bir sorar mısın Hakan beye?”

Durmaksızın ağlıyor, çünkü okudukları onu çok üzmüş. Üstelik bir de kanser, yine vücudunda nüksetmiş. Bu seferki geri dönüşü daha agresif ve sinsi olmuş ve her yerini sarmış. “Tıpkı bütün dünyayı saran agresif, acı sözler gibi ya Demet! Geri dönüşü felaketim olmuş, her organıma saldırıya geçmiş, adeta patates kızartırken yağların her yere sıçraması gibi. Demetim, bu sefer hangi bir organımın çürümesine yanayım, hangi birini onarayım?”

Bıraktım aklımdaki yazmak istediklerimi, elimdeki kalemi de… Nedense bir an kendimi musalla taşında gördüm o an. O an, anama sövmüş olsalar ne? Beni yakıp yıkmış olsalar ne? Dünyayı kurtaracak değilim, ama kurtarmış olsam ne? Nineme göre, “yapanın ayıbı, diyenin ayıbı ve ne yaptıysan, ne ettiysen o gider seninle, Demetim, açılan kavga kuyusuna düşme” derdi ninem. Babaanneme göre, satılmayan kötü şeyin reklamı yapılır ve dolayısıyla reklamın iyisi kötüsü olmaz.

Allahım, lütfen bir gün öldüğümde, hangi kesimden, hangi düşünceden olursa olsun, kimseye doğrudan ya da dolaylı bile olsa, bilerek, isteyerek ya da hiç bilmeden de olsa, bir acı lafım olmadan alsan benim canımı. NE OLURSA OLSUN, HERKES GELSE CENAZEME KALBEN ama hiç belli olmasa mezarım. Hiçliğimi çok hissettim ben bu dünyada. O yüzden mezar taşı istemem.

Arkadaşım telefonda çığlık çığlığa bana sesleniyor: “Yahu Demet, dinlesene beni bir ya! Sen istersen bir yolunu bulursun. Nolur Ahmet Hakan’a ulaş, benim hatırıma bir iki satır köşesinde yazabilir mi? 'Mine hanım, sana acı sözler yazdım ya, ta uzaklardan bir hayat yolcusu, yarım yamalak Türkçesiyle, hıçkırıklara boğulmuş, seni yazdığım son yazımda, kusura bakma, özür dilerim' dese… Ve dünya bir an cennet olsa ve Ahmet Hakan ile Mine Kırıkkanat beraber bir kahve içse… Elçiye zeval olmaz. Sadece bütün bu içten konuşmaları yazmak istedim ve ben de ağlıyorum şu an, her nedense! Arkadaşımın durumuna mı, yarım Türkçesiyle bizi okumasına mı, yoksa kendimi bıraktığım musalla taşında kendime mi ağlıyorum, vallahi bilmiyorum şu an…

Aklıma şu satırlar geldi:

Bir kez gönül yıktın ise,
Bu kıldığın namaz değil.
Yetmiş iki millet dahi,
Elin yüzün yumaz değil.
Bir gönülü yaktıysan,
Er eteğin tuttunysa,
Bir kez hayır ettiysen,
Binde bir ise az değil.
Yol odur ki doğru vara,
Göz odur ki Hakk'ı göre.
Er odur alçakta dura,
Yüceden bakan göz değil.
Yetmiş iki millet dahi,
Elin yüzün yumaz değil.

RSVP: Ahmet Hakan ve Mine Kırıkkanat, bu birlikte kahve içme davetimi kabul ederseniz, arkadaşım Abdullah Bey’e rica ederim, Ankara’dan gelir. Önce Mine Kırıkkanat’ı, sonra Ahmet Hakan’ı istediği yerden alır ve bir kahve içmeye götürür. Kahveler benden…