O gün arabayı park etmek için park alanına döndüm. Ama bu, o kadar da kolay olmadı. Çünkü nerede ise her yerde devam eden yol yapım çalışmaları nedeniyle park alanında da ustalar çimento kardıkları bir alan ayırmışlar. Bir ara çimento karıştıran iki işçinin öğle sıcağı altında nasıl da yorgun ve sürekli alınlarındaki teri sildiklerini fark ettim. “O” an düşündüm ki: Ne kadar zor şartlarda, şu 40 dereceyi aşmış sıcağın altında, silip durdukları “alın terleri”, evlerine ekmek götürmek için yaptıkları bir ibadet gibi…

Böyle dalıp gittiğim o anlar, arkamdaki araçların korna sesleri ile, gerçek ve fiili olarak hemen direksiyona davrandım… Fakat derileri kemiklerine yapışmış ve sürekli alın terlerini silen oradaki işçilerle karşılaşmam bir tesadüf olabilir miydi? Çünkü evden çıkıp, vira Bismillah diye bu park alanına doğru arabayı sürerken, kafamda hâlâ epey kızgındım; kime mi? Sözüm ona bana destek olan, yani kaşıkla verip, kepçeyle beni dibe gömen zat-ı muhteremlere…

Böyle düşünürken, saniyeler içinde kafamdaki ampuller yandı ve kendi kendime dedim ki: “Dur bir dakika Demet! Peki gerçekte belki muhterem olmayan ve seni kepçeyle dibe gömen zatlarla da karşılaşman da bir tesadüf olabilir miydi?” Yok hayır! Sonra bir “Yooo hayır!” daha dedim kendi kendime. Fakat bu seferki, alın terleri yüzlerinden boşalan işçiler içindi… İşçilerle karşılaşmam da bir tesadüf olamaz!

Bu tandır gibi yakıcı sıcağın altındaki o işçilere hemen, ama hemen, en yakın yerden on yüz baloncuklu gazozlar alıp getirmeliyim. Ben her zaman, hemenciyimdir. Aklıma “birinin gönlünü serinletecek” bir şey koyarsam, bütün yollarımı, bütün çok önemli toplantı planlarımı bile az bir süre erteleyebilirim. İşte o gün de! Yarım saat sonra yetişmem gereken grup toplantısı için öyle yaptım. Çünkü hayat, kalbimde sadece “bir yarım saat geç geleceğim” türü bir mesaj yazmama bakar. Fakat gazozcukları alıp dönüp geldiğimde, bu işçiler burada olmazsa!

Hemen arabadan fırlayıp onlara seslendim: “Bir on dakika sonra, size bir kasa soğuk gazoz getirmek isterim” dedim.

İşçiler bana bakakaldı ve Türkçe mealen dediler ki: “Dönüp gelirsen, bizi burada bulamazsın! Çünkü biz bilmem kaç farklı şirketten işçi burada çalışıyoruz ama oldukça mobiliz. Yani şimdi burada, on dakika sonra yolun öbür ucunda…”

Üstelik, bu dili, dini, kültürü ve anlayışı tamamen bizlerden farklı olan bu toplumda gidip işçilere gazoz almak istemem, biraz abesle iştigal. Çünkü onların anlayışında mı dersiniz, kültüründe mi dersiniz, böyle bir alışkanlık yok!

Ama burada sihirli satırları yazıyorum şimdi: Ben o an, o kadar çok istedim! O kadar çok istedim ki, bu sıcağın altında kavrulmuş işçilere soğuk bir şeyler alıp getirmeyi… Kalbimde sanki bütün evren “sadece benim şu an, şimdi gidip gazozcuk almamı bekliyormuş” gibi hissettim.

İçimdeki bu deli fişek ruh hâli, beni hemen şimdi gazozcukları almaya… derken, dönüp geldim… Ama işçilerin dedikleri gibi hiçbiri orada yoktu. Eh, kendime bir züğürt tesellisi olarak: “Yahu Deme, en azından ben niyet ettim ama olmadı be!” dedim kendime. Allah sizi inandırsın, şimdi benim alın terim şıpır şıpır dökülüyordu… Sonra ne mi oldu?

Yeni bir tesadüf veeee… Konuştuğum işçilerden birini arabanın içinde bir şeyler yerken gördüm. “İşte bu be!” diye, sanki dünyaları bana vermişsiniz kadar sevindim. Hemen o işçiye, diğer arkadaşların nerede diye sordum, ama onların başka şirketten olduğunu ve tanımadığını söyledi. Eh, mecburen elimde kalan diğer gazozcukları da bu konuştuğum işçiye verdim.

Sonra ne mi oldu? Sonra park alanına bir araba geldi ve konuştuğum diğer işçiler de unuttukları kasayı arabaya yüklemek için oracıktaydılar tekrar. Bu bir tesadüf müydü? Hemen bir koşu ilk işçiye geri dönüp, ona verdiğim gazozcukları geri aldım. Çünkü, kalbimde ilk baştaki dilediğim gibi, kime istediysem ona gitti gazozcuklar…

Peki, bizim İstanbul’da mahalle aralarında devam eden yol yapım çalışmaları için çalışan işçilere soğuk bir şeyler ısmarlama alışkanlığı var mı? “Eh Demet, açıkçası çok yok, ya da nadir de olsa yapılıyor” derseniz, ben de size hemen şu satırları yazarım:

“Ablalarım & abilerim, bayanlar & baylar, Allah’ını seven ve bu yazıyı okuyan her bir değerli okuyucum, bu yazıyı bir milat bilip ve belki siz zaten hep yapıyorsunuzdur! Bundan sonra her gün, Allah aşkına, yolda sokakta kavurucu sıcakta çalışan işçilerimize bir soğuk gazoz ya da bir tatlı dondurma alsın benim için. Lütfen bana, ‘Yahu Demet, yürü git başımızdan! Bu hayat pahalılığında kendi aç karnımızı zor doyuruyoruz, işçiye ne gazoz alması?’ derseniz… Ben de size şöyle derim: ‘Lütfen, çok paranız yoksa bile, su işçi kardeşimin gönlüne bir serinlik olması niyetiyle ve Allahım benim omuzlarımdaki şu acıyı da sana zahmet azalt diyerek, kendinize bir eksik gazoz, bir eksik sigara alın emi…” Sanırım denemeye değer…