Babam ile beraber, babalı kızlı, yeni dükkân açmış bir aile dostumuzun dükkânına hayırlı uğurlu olsun demeye gittik. Hani analı kızlı çorbası var ya, ben de babalı kızlı gittiğimiz her yerden çok şık hareketler öğrendim babamdan, ata yadigârı…

Neyse efendim, girdik içeri bu yeni açılan dükkâna. Amanin, o da ne! Abi, burası cennet gibi bir dükkân! Ben ne giymeyi seversem, tıklım tıklım dolu bu dükkânda.

Mübarek, vitrindeki ve bu mağazanın yeni açılan raflarındaki pek çok incikli, boncuklu, albenili giysi, “Beni al, beni al! Onu alma!” diye oynuyor…

Bendeniz ne mi yaptım? Hemen engin güzellikteki babacığımın koluna girdim. “Yahu baba, artık burada büyük bir babalık yaparsın da! Babacığım, pamuk eller cebe ve bana şu cici bici şeylerden üçer beşer alırsın,” demeye getirdim.

Sonra da girdik baba-kız kol kola; onu da aldık, bunu da aldık. “Beş kuruş fazla olsun, kırmızı olsun,” deyip bazı aldıklarımızın bir de ekstra kırmızı rengini aldık.

Ve evet, nihayetinde babacığım bir sürü şey aldı benim için. Dükkânın ilk açılış günü olduğu için gelen giden de çoktu dükkâna. Eh, malum, bazıları seyir bakmayı ve bedavadan bir şeyleri atıştırmayı da sever. O yüzden içerisi epeyce kalabalıktı.

Babamla benim alışveriş coşkumuzu gören bazı diğer müşteriler de üç beş şey aldı. Yani, babamın alışveriş iştahı başka müşterileri de az biraz gaza getirdi anlayacağınız; aldıkça aldık, aldıkça aldık... Derken ödeme kasasının önünde kuyruk bile oluştu bu ilk siftah gününde…

Babacığım hepsini ödedi ödemesine ama biz baba-kız, o gün o dükkândan eli boş çıktık. Çünkü benim o gün baba yadigârı olarak öğrendiğim şey şuydu:

Birisi yeni bir dükkân açınca, koş, hemen hayırlı olsuna git. Alışveriş yap, parasını öde ama dükkândan elin boş çık. Elin boş çık ki, bütün alıp kasaya getirdiğin ürünlerin parası, o ilk siftah gününde senin hediyen olsun…

Babamdan yadigârdır: Maddi olarak veren el ol! Ve almadan vermeyi öğren…

Peki ya manevi olarak da veren el olmak mümkün müydü? İşte bir gerçek hikâyecik daha… Bir gün babam eve geldi ve:

“Hemen hazırlanın, akşama bir yere çay içmeye gideceğiz,” dedi. Meğer babamın yanında çalışan ağabeyinin karısı, çocuklarını da alıp İzmir Karşıyaka’daki babasının evine dönmüş ve boşanma davası açılmış.

Neyse efendim, uzatmadan vardık, gittik kayınpederin evine. Ama kayınpeder burnundan soluyor. Damadına ve damadın köydeki ailesine ateş püskürüyor. Gelin hanım, ince narin yapılı, çok sessiz ve çok varlıklı bir ailenin İzmir Karşıyaka’da büyümüş kızı… O kadar hanım bir kadıncağız ki, hiddetle konuşan babasının ardında sadece ince ince gözyaşlarıyla sessizce ağlıyor.

Babacığım, “Damadınız boşanmak istemiyor, iş yerinde üzülüyor,” diye başladı konuşmaya ve ekledi; “Boşanmasınlar, yuvaları dağılmasın, torunların analı babalı büyüsün,” deyince, kayınpeder ana avrat sinkaflı sövdü babama:

“Sebebi ziyaretiniz bunlar boşanmasın demekse, defolun, gidin evimden!” dedi kayınbaba… Üstelik adam bir de hızını alamadı. Annem ve babamın yanında usulca oturan beni işaret edip, babama çok kızgın bir şekilde:

“Senin kızın da cayır cayır yansın be adam!” dedi.

Ortalık buz kesti. “Kesin şimdi senin baban, bunları söyleyen adama daldı,” dediniz! Yooo, hayır… Babam ayağa kalktı ve o koskocaman kolları, yumuk yumuk elleriyle, yedi ceddimize küfreden ve bana beddua eden adamı kollarıyla sımsıkı sardı.

“Seni anlıyorum, bir baba olarak yüreğin çok yandığı için kızgınsın damadına da… Ben de onları barıştırmak istediğim için böyle kızgın lafları bana söylüyorsun. Ama bak, şu küçücük torunların için yap bir dedelik. Bölünmesin, parçalanmasın kız evladının yuvası,” dedi. Ve babacığım bunları söylerken, kendisine ağzına alınmayacak küfürler eden o acılı babayı sararken ağlıyordu.

Babamdan yadigârdır: Manevi olarak da, saygı, sevgi, hürmet görmesen de; sevgi, saygı, hürmet veren el ol! Ve almadan vermeyi öğren…

Babamdan bana kalan: Elin hep veren el olsun; çünkü insanın gerçek zenginliği, aldıkları değil, karşılıksız verebildikleridir.