Konuşmalarda, kavgada, görsel ya da yazılı basında söylediklerimiz, yazdıklarımız ve yaptığımız paylaşımlar, ağzımızdan çıkanlar; ister eleştiri ister övgü olsun, bizim kim olduğumuzu gösteren imzamız gibidir. Bir de lütfen biraz büyük resmi düşünebilir miyiz? Bir gün gelecek bu dünyadan göçüp gideceğiz ama yazıp paylaştıklarımız bizden sonra da ardımızda kalacak.

Ha bir de yazılı ve görsel basında, sosyal medyada, her çeşit platformda bir şey yazarken veya bir şeyler paylaşırken, evimizin mutfağında, ana babamız ya da kocamızla oturup paylaşmıyoruz ya sadece, lütfen paylaşmadan önce şunu düşünebilir miyiz? Hani kimse ardından, “Tüh kalıbına senin, ardında kalsın yazdıkların” ya da “Elin kırılsaydı da yazmasaydın, dilin kopsaydı da söylemeseydin,” demesin.

“Şey, ben bunu yazarım, ben bunu paylaşırım, sana lafı yapıştırır, delirmeceler yaparım, aklını alırım da! Acaba, çok zayıf bir ihtimal de olsa, yaptıklarım, yazdıklarımın bana, içinde bulunduğum camiaya, aldığım aile terbiyesine ve diplomalarıma bir zararı olur mu? Daha da ötesi, ne bileyim arkadaş, ‘Düşmanımın ya da rakibimin eline koz vermeye gerek var mı? Bu bana, bize ne kazandırır?’”

Allah'ınız aşkına, bakın Allah'ınız aşkına diyorum, bir şeyler dilimizdeyse, yazıp paylaşıyorsak, biliyorsunuz ben gençlerimize çok güveniyorum ya! Bir şeyler söyleyip konuşmadan önce, yazıp paylaşmadan önce, yeğenimiz ya da evladımız, bir kardeşimize, her kim varsa 8. sınıfa giden, “Şey, bakar mısın tatlım, sosyal platformlarda paylaşmak için ben bunları bunları yazdım da, ama paylaşmadan önce ona bir sorun; ‘Sen ne dersin canişkom?’”

Çok eminim ki, eğer böyle basit bir istişare yaparak, sizden daha genç birinden fikrini sorarsanız, bazı paylaşımlarınız için kendinize döner ve “Yahu bu da ardıma kalsın, kesinlikle paylaşmayayım ha! Çünkü sosyal platformlar babamın şarap çanağı değil ya!” kafasına gelirsiniz sanırım.

Yani demem o ki azizim, eldivenden merdivene, kitlelere ulaşan her çeşit söylemde, dilimizde, görsel ve yazılı basında bir şeyler demeden önce; “Ben bunu derim, yazarım da, bir adım sonrası ne olur?” “Bunu derim, yazmasına yazarım da, yanımdaki kişiye ya da kitlelere bu bildiğimi yazmak bana ve insanlığa ne kazandırır?” “Allah'ım kendimi frenleyemiyorum, mutlaka yazasım var da! Hadi kendime zararını geçtim, paylaşımlarımın anne babama, içinde bulunduğum kaba ya da dışında bulunduğum; hastane, hapishane, yetimhane, Hakkâri'deki sınır karakolunda zor şartlarda görev yapan ve bir umudu internette kaçamak iki satır bir şeyler okumak olan nöbet tutan gözlere, kimsesiz: tek eğlencesi telefonu olan, yetime, öksüze ne faydası ya da ne zararı olur?” sorusunun fizibilitesini yapabilmek...

Ortaöğretimde 8. sınıf öğrencisi bir kardeşinizden yardım alın paylaşmadan önce. Yani ille de üniversite diplomasına, bilmem kaç yıllık iş tecrübesine, “nasıl olsa arkam sağlam, bana bir şey olmaz” kafasına gerek yok. Size yemin ediyorum, hani hep vaktini sosyal medyada öldürdüğünü düşündüğünüz, ortaöğretimde 8. sınıf öğrencisi bir kardeşiniz var ya, onlara danıştığım hiçbir işimde başım derde girmedi. Bu da buradan yeni jenerasyonumuz adam olmaz diyenlere kapak olsun. Bunu yazınca beni bir gülme tuttu, çünkü bazen benim 48'lik yaşlı beynimle düşündüklerimi gençlere danıştığımda, bana “Hayda Demet abla! Bu da hiç olmaz yahu! Bunu sakın yapma, bu da sana kapak olsun ablam ya!” diye işi mizaha da döktükleri oldu... Ama siz eleştirmek isterseniz, “Yok ya! Bu gençler her şeyi sulandırıyor da!” diyebilirsiniz.

Ama siz, sizin niyetinizden haber verin; gençleri ya da birilerini taşlamak mı istiyorsunuz, yoksa onların yeni model veya farklı beyninden fikir almak mı, ondan haber verin... Gel kardeşim buraya, senin niyetin ne? Bir teşekkür metni paylaşmak ya da bir eleştiri metni paylaşmak... Fark etmez! Ağzına, diline, güzel gül yüzüne yakıştırıyorsan, kalbinde onay verdiyse, yani bir süzgecin, bir filtren varsa, bir de üstüne 14 yaşındaki bir ikinci göze danıştıysan, eh hadi bakalım hayırlı uğurlu olsun vatana millete yazıp dediklerin... Öyle ya, söz ola, bitire savaşı...

İnşallah bir kavgayı çözersin, inşallah bir husumeti bitirirsin, inşallah yanan bir kalbi söndürürsün, inşallah bir zora kolay olursun... İnşallah da! Öyle inşallah maşallah ile peynir gemisi yürümüyor. Kişi ne ederse, o kadardır; yani “iğneden ipliğe söylediklerim, yaptıklarım” beni bu yaşıma getiren ana babama, ülkeme, insanıma, kültürüme, ahlâkıma, okuduğum ve eskittiğim okullarıma, gittiğim hastanelerdeki emektar ellere, Hakkâri'de nöbet tutan gözlere, Erzincan'da koyun güden çoban abiye, İzmir'de bikinisiyle güneşlenen teyzeye, zemzemini ya da rakısını yudumlayan amcaya, Ayasofya'ya bilmem nereden ziyarete gelmiş yolcuya, uçan kuşa, kurda, aldığım nefese karşın, manevi zekâtım ya da benden kesilen manevi vergim gibi olsun... diye düşünüp, adım atabilir miyiz?

Bir de ne dersek, ne paylaşırsak paylaşalım, dünyanın her yerindeki basında, farklı dillere çevrilerek, ülkemizin tanıtımında bir köprü olduğumuzun bilincinde olalım. Hatta yapay zeka teknolojileri ile, Amerika'nın en kuzey köyündeki insanın elindeki telefonda, ülkemizde paylaştığımız şeyin, ülkemizin bir reklamı olduğunun sorumluluk bilincinde olalım. Çıldırmaca yapmaya, el âleme kendimizi baktırmaya hiç gerek yok. Bir son söz de: Yaptım ama sor, bak niye yaptım dersen, canım, onu kimse merak etmiyor…