Bu sabah yine içimiz yanarak uyandık. Bir kadın cinayeti haberi… Hemen ardından bir öğrencinin öğretmenine bıçakla saldırdığı haberi… Buna benzer nice olay artık sıradanlaşmış gibi önümüze düşüyor. Oysa hiçbir canın kaybı sıradan değildir. Hele ki bir öğretmene el kaldırmak, bıçak çekmek, şiddet göstermek asla kabul edilemez.

Ben bu haberleri duydukça çocukluğuma gidiyorum. Melekli’de geçen öğrencilik yıllarım geliyor aklıma. Bizim zamanımızda öğretmene saygı evde başlardı. Daha okula başlamadan ailemiz bize edebi, hürmeti, büyüğe karşı nasıl davranılması gerektiğini öğretirdi. Okula gittiğimizde zaten öğretmenin kim olduğunu, ne kadar kıymetli bir yerde durduğunu bilirdik.

Köyümüzde öğretmen çok değerliydi. Kimin neyi varsa paylaşırdı; süt götüren olurdu, yoğurt götüren olurdu. Kışın sobası yansın diye tezek götürüldüğünü bilirim. Bu bir zorunluluk değil, gönülden gelen bir vefaydı. Öğretmen köyün ışığıydı. Yolda bir yaylı, yani at arabasıyla geçtiğini görsek ayağa kalkar, saygıyla selam verirdik. Çünkü o, sadece ders anlatan biri değil; bizim geleceğimizi şekillendiren insandı.

İlkokul dördüncü sınıf öğretmenimi hiç unutmadım. Okumayı bana sevdiren oydu. Sınıfa girdiğinde çıt sesi çıkmazdı. Elbette çocuktuk, yaramazlık yapardık, sesimizle okulu inletirdik. Ama öğretmenimizin otoritesi sevgiden gelirdi. Bir gün bile gidip onu ailemize şikâyet etmedik. O da bizi sabırla eğitti. Şimdi anlıyorum ki o sabır, büyük bir fedakârlıktı.

Kışın kar, tipi dinmezdi bizim oralarda. Siyah beyaz önlüklerimizle yürüyerek okula giderdik. Sabahın ayazında sıraya dizilir, andımızı okur, sonra sınıflarımıza geçerdik. Bir gün andı okumak bana nasip olmuştu. Heyecandan sesim titremişti ama o gururu hiç unutmadım. O günlerde yokluk vardı belki ama saygı vardı.

Şimdi soruyorum: Ne oldu bize? Nerede kaybettik bu saygıyı? Bir öğretmene nasıl bıçak çekilir? Bir kadın nasıl hunharca katledilir? Bu öfkeyi, bu sevgisizliği çocuklarımıza kim öğretiyor?
Eğitim sadece okulda verilmez. Saygı önce evde öğrenilir. Çocuk, anne babasının dilinden, davranışından beslenir. Eğer evde sevgi, sabır ve edep yoksa okul tek başına yetmez. Öğretmenlerimize sahip çıkmak, onları korumak, onlara hak ettikleri değeri vermek zorundayız.

Çünkü onlar bir toplumun vicdanını ve geleceğini taşır.

Ne güzel günlermiş…

Saygının, edebin eksik olmadığı zamanlar. Belki o günleri birebir geri getiremeyiz ama o ruhu yeniden diriltebiliriz.

Önce evde, sonra okulda, sonra toplumda…

Çünkü kaybettiğimiz şey sadece saygı değil;