Takvimler yine 14 Şubat’ı gösteriyor. Vitrinler kırmızıya boyandı, kalpler camlara asıldı, kelimeler süslendi. Ama dünya… dünya sanki hiç olmadığı kadar yorgun. Haber bültenleri acıyla dolu, insanlar tahammülsüz, yüzler gergin. Çocukların gözlerinde bile erken büyümüş bir hüzün var. Böyle zamanlarda insanın içinden şu soru geçiyor: Sevgi gerçekten kaldı mı?
Belki de sorun sevginin bitmesi değil, görünmez hâle gelmesi. Çünkü biz hızlandıkça, kalbimizi geride bırakıyoruz. Oysa insanın vücudunda çoğu organ çifttir. İki gözümüz var ki hem bakalım hem görelim. İki kulağımız var ki hem işitelim hem anlayalım. İki elimiz var ki hem tutalım hem destek olalım. Ama kalp tektir. Kalp yalnızca bir organ değildir; bir emanet, bir sır, bir ilahi nefes gibidir.
Ve o kalp, başka bir kalple buluştuğunda anlam kazanır.
Sevgi; pahalı hediyeler, gösterişli sofralar, sosyal medyada paylaşılan fotoğraflar değildir. Sevgi, zor bir günde “ben buradayım” diyebilmektir. Herkes susarken anlayabilmektir. Kırmamak için kelimeleri tartmaktır. Gitmek kolayken kalmayı seçmektir. Çünkü sevgi, seçmektir. Her gün yeniden ve yeniden seçmektir.
Bugün dünyanın en büyük eksikliği teknoloji değil, güç değil, para değil. En büyük eksiklik merhamet. Merhamet kalpte başlar. Kalpte varsa vicdan vardır. Vicdan varsa insanlık vardır. İnsanlık varsa umut vardır. Sevgi, merhametin dilidir. Merhamet olmayan yerde sevgi barınmaz.
Belki de bu yüzden bir güne sarılıyoruz. En azından bugün birbirimize iyi davranalım, diyoruz. Oysa sevgi takvime bağlı değildir. Sevgi, bir annenin çocuğuna sabırla sarılışında, bir dostun omuz verişinde, bir yabancının bile incitmemeyi seçmesinde saklıdır. Sevgi, kalbi sertleşmemiş insanların hâlâ var olduğunu bilmektir.
Dünya karanlık olabilir. İnsanlar hayal kırıklığı yaşatabilir. Kimi zaman kalbimiz yorulabilir. Ama kalbimiz hâlâ atıyorsa, umut da atıyordur. Çünkü sevgi bitmez; sadece susar. Onu yeniden konuşturacak olan biziz.
Belki bugün büyük cümleler kuramayacağız. Belki kimseye ilan etmeyeceğiz duygularımızı. Ama içimizdeki iyiliği koruyabiliriz. Kırıldığımız hâlde merhameti seçebiliriz. İşte o zaman sevgi sadece bir günün değil, bir ömrün anlamı olur.
Bu Sevgililer Günü’nde dileğim şu: Kalplerimiz taşlaşmasın. Umudumuz tükenmesin. İçimizdeki ilahi nefesi kaybetmeyelim. Çünkü sevgi hâlâ var. Onu taşıyan yüreklerde, incinmekten korksa da vazgeçmeyen kalplerde var.
Ve belki de en çok…
Sevmekten yorulmayanlarda...