Bugün 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı…

Sokaklar kırmızı beyaz… Okullar cıvıl cıvıl… Minik yürekler haftalardır hazırlandıkları gösterilerle sahnede. Şiirler okunuyor, danslar ediliyor, oyunlar oynanıyor. Her bir çocuğun gözlerinde aynı parıltı: sevinç, heyecan ve umut.

Bu coşku tesadüf değil. Bu coşku, bir milletin yeniden doğuşunun çocuklara yansıyan halidir.

Ancak burada çok önemli bir gerçeği hatırlamak gerekir:

Bugün bu bayramı çocuklara armağan eden bizler değiliz.

Bu anlamlı gün, Mustafa Kemal Atatürk tarafından çocuklara armağan edilmiştir.

Bu yüzden 23 Nisan, yalnızca bir bayram değil;

Ulusal egemenliğin, bağımsızlığın ve geleceğe duyulan güvenin en güçlü ifadesidir.

Çünkü Atatürk, bir milletin yarınını çocukların ellerine emanet etmiştir.

Bugün çocuklar sahnede alkış alırken, aslında bize çok daha büyük bir sorumluluğu da hatırlatırlar:

Onlara nasıl bir gelecek bırakıyoruz?

Ne yazık ki bu sorunun cevabı her zaman iç açıcı değil.

Son zamanlarda okullarda yaşanan acı olaylar, yüreğimizi derinden sarsmıştır.

Kaybettiğimiz öğrenciler ve öğretmenler… Henüz hayatın başında yitip giden umutlar…

İşte tam da bu yüzden, 23 Nisan’ın coşkusunun yanında bir de içimizde büyüyen bir burukluk var.

Şimdi durup düşünme zamanı:

• Eksikler nerede?
• Yanlışlar nerede?
• Bu acıların bir daha yaşanmaması için neyi değiştirmeliyiz?

Okullar yalnızca bilgi verilen yerler değil, aynı zamanda güvenin, huzurun ve sevginin adresi olmalıdır.

Çocuklar korkuyla değil, güvenle büyümelidir.

Çünkü onlar sadece bizim evlatlarımız değil;

Bu ülkenin yarınlarıdır.